Agenda
22-11 Rapid Sinterklaasfeest (Benjam
14-12 Kerstdiner C jeugd
15-12 Kerstdiner AB jeugd
22-12 Lustrumijshockey
23-12 Santa Run
07-01 Nieuwjaarsreceptie
18-02 Autorally en receptie (Lustrum
  hele agenda

___________________




___________________

___________________ 
Download onze RapidApp!


___________________

club_doorgeefstick 

Eens in de maand zal een terugkerend onderdeel de doorgeefstick zijn, hieronder alle verhalen verzameld:


19 februari 2015

Thanks Jeroen voor de doorgeefstick!

Tot vier jaar geleden kwam ik niet verder dan dat hockey iets op een veld met een bal en stick was. Oftewel ik ben dus geen hockeyer. Toch had al vroeg voorgenomen dat mijn kinderen op een teamsport zouden gaan. De eerste aan de beurt was Jessy. Hij mocht zelf kiezen tussen hockey, hockey of hockey. Gelukkig koos hij de juiste sport!

Vanaf dag 1 heb genoten om al die kleine rakkers te zien rondrennen met hun sticks en het enthousiasme van de jonge trainers.

Na het jaartje Benjamins werd het tijd voor het echte werk…Jongens F3, en die hadden natuurlijk een professionele coach nodig. Niet gehinderd door enige kennis ben ik aan de slag gegaan, en ook nog eens in mijn eentje. Dat viel in het begin nog helemaal niet mee. Maar gelukkig met de hulp van de andere ouders hebben we er een leuk seizoen van weten te maken. Het jaar erop ben ik gewoon doorgegaan met coachen, deze keer gelukkig wel met z’n tweetjes! We hebben toen van een zooitje ongeregeld echt een teampje weten te smeden. Ook al betekende dat we avondspeurtochten in de bossen achter Rapid en zwempartijtjes moesten organiseren (thanks Bob!).




Intussen had mijn dochter Robyn spontaan "besloten” om te gaan hockeyen…dus ook daar moest ik me tegenaan bemoeien. Oké, dan ook maar deeltijd een jaartje de Benjamins begeleiden. En als we dan toch bezig zijn waarom dan niet tevens het wedstrijdsecretariaat Jongste Jeugd erbij pakken. Ik weet niet wat het is met Rapid, maar op de een of andere manier is het voor mij een vanzelfsprekendheid om wat vrijwilligerstaken op te pakken.

Nu ben ik inmiddels aan mijn derde jaar coaching bezig (recentelijk toch maar eens de scheidsrechterskaart gehaald, dan begrijp ik in ieder geval de regels een beetje) van het team van mijn zoon. Het mooie aan drie jaar de jongens…of in ieder geval een deel ervan…is dat je steeds beter de ontwikkelingen kunt zien en ze steeds gerichter kunt inzetten. Ik moet nog wel even bekomen van het feit dat Jessy zich lijkt te ontwikkelen tot een goede keeper…hmmm…ik heb hem toch liever in het veld.

Eigenlijk vond ik met de twee rollen die had, dat dit veel te weinig werk met zich meebracht. Dus sinds kort doe ik ook nog iets met PR & Communicatie in het bestuur. Al met al ben ik de afgelopen drie jaar redelijk betrokken geraakt bij Rapid en hoop dit nog een flink aantal jaren te kunnen doen.

Het zal volgend seizoen een lastige afweging worden of ik weer zal gaan coachen, maar het stimuleren, motiveren en ook weer oppeppen na een verliespartij van die jonge gastjes blijft wel erg leuk…misschien een keer een team meiden coachen wie weet?

Ik geef hierbij de stick door aan Frans Groeneveld, coach van J8E2!


Krino Kil 

(Coach J8E2/Wedstrijdsecretaris Jongste Jeugd/Bestuurslid PR & Communicatie)






10 November 2014

Sinds Mei 2011 ga ik met mijn dochter mee naar Rapid. Toen zij was geboren en mijn voorkeur bij een jongen voetbal als sport zou zijn was mijn eerste voorkeur bij een meisje meteen hockey. Ook mijn vrouw Silvia was het daar roerend mee eens. Je geeft je dochter op voor hockey en hoopt dat het de juiste keuze is en dat ze niet een andere sport leuker vindt of leuker gaat vinden. Na enkele proeftrainingen werd ook Fébe door het hockeyvirus gegrepen. De hockeytrainingen bij de Benjamins heb ik volgens mij géén één keer overgeslagen en ook bij mij begon het te broeien. Lang voor het 1e echte hockeyseizoen bij de MF had ik me al opgegeven als coach van het volgende seizoen voor het nieuw te vormen team van mijn dochter.



De info van de club voor het seizoen pakte ik gretig op en hoe leuk een bekende van mij Eelco Heintz werd mede-coach en ik had er heel veel zin in. De 1e wedstrijden 3 tegen 3 vond ik best lastig, de kinderen staan onwennig op het veld, de coaches zijn onwennig, de ouders onwennig, behalve de moeders die reeds hockeymoeder zijn van oudere kinderen of echte hockeysters. Zij lieten ons met rust en we gingen aan de slag met MF2 en de 1e wedstrijden dachten we hoe gaan we dit aanpakken, maar wedstrijd na wedstrijd werd het beter en na de winterstop begon het echte werk 6 tegen 6. Met onze voetbalkennis en inzicht hebben we geprobeerd dit bij het hockey in te brengen, doordeweeks konden de trainsters de meiden echte hockeykennis geven en wij probeerden er vooral een team van te maken en positie te spelen en bovenal strijd te leveren. Toen begon pas het echte hockey en kregen Eelco en ik de smaak te pakken en de meiden begonnen steeds leuker met elkaar te spelen. Na het seizoen het klompjestoernooi en werden we net geen 1e, maar 2e. Na dit 1e seizoen konden Eelco en ik tevreden terug kijken en hadden we als ex-voetballers toch maar een een hockey meiden team gecoacht.


Seizoen erop gingen we samen door met de meiden en hebben we een heel leuk seizoen met ME6 gespeeld. Géén flinke uitslagen, maar wel heel veel strijd en hebben we menig wedstrijd met 1 doelpunt verschil gewonnen. Na het seizoen en het 2e en laatste toernooi gingen we met het team uit eten en wisten we wat er komen ging…. De meiden werden opgesplitst en ook de dochters van de coaches, toegegeven ik moest best slikken want 2 jaar met een leuke groep meiden en ouders smaakte naar meer en het volgende jaar uit elkaar voelde best als een afscheid. Maar geen afscheid natuurlijk als je bij dezelfde club zit en blijft, maar afscheid van een leuke en gezellige groep. Met een heerlijk etentje en een leuke avond kregen we ieder een volgeschreven wijnkistje met inhoud en ontroerende bedankjes van de meiden. 


Nieuw seizoen, nieuwe groep en zonder mede-coach startte ik dit seizoen met M8E3 aan een nieuw avontuur. Na een onwennige start hebben we 3 wedstrijden gewonnen, 1 gelijk gespeeld en 1 verloren en heb ik al gezien dat ook deze groep veel strijd wil leveren. De meiden vormen een leuk team en ook de ouders kunnen het goed met elkaar vinden. Dit jaar wordt ons team zelfs gesponsord en ik moet eerlijk zeggen, het coachen vind ik geweldig en iedere Donderdag kijk ik stiekem al uit naar het hockeyweekend. 


De hockeysport is een andere sport als voetbal, maar op het veld zijn er raakvlakken en grote pluspunt is dat anders als bij voetbal je minder schreeuwend, vloekende en tierende ouders langs de kant ziet en hoort staan. Dat is een groot verschil en maakt het makkelijker om het team te coachen. Ben een echte hockey-vader geworden en ben inmiddels steeds actiever binnen de club, start seizoen 2012/2013 raakte ik aan de praat over de website met Danielle Veldhuizen en inmiddels ben ik heel druk achter de schermen bezig als webmaster. Inmiddels veel van de vrijwilligers leren kennen van Rapid en moet gezegd worden, er zijn mensen week in week uit veel bezig om voor Rapid als vrijwilliger hun steentje bij te dragen en zo zorgen dat doordeweeks de trainingen en ieder weekend de wedstrijden gespeeld kunnen worden. Leuk om te doen en op sociaal vlak leer je zo veel mensen kennen. Ik heb me zelfs ook voor het scheidsrechtersexamen opgegeven en 10 November zullen we zien of ik ook als scheidsrechter bij Rapid door het leven kan gaan.


Volgens mij ben ik de 1e echte niet-hockeyer die de doorgeefstick mag schrijven en daarom wil ik de doorgeefstick doorgeven aan nog zo’n hockeyvader Krino Kil, de Wedstrijdsecretaris Jongste Jeugd.



Jeroen Romijn (Coach M8E3/Webmaster)




15 Mei 2014
 

Wat is er nou precies zo fijn aan een club als Rapid ???


Nou ik dacht het, tot voor kort wel, te weten: een heerlijk ongedwongen & gemoedelijke sfeer… 


Een club waar; je vrinden nog gewoon je vrinden zijn; waar de wintervriendjes nog gewoon in de winter spelen; waar je, als je zonder opzet je scheidrechter bijna voor z’n ***** slaat (nogmaals "sorry” Patrick), het afgedaan wordt met een excuus, een handdruk & een biertje (deze volgt nog !!!)


Een plek waar, in tegenstelling tot de gemiddelde voetbalclub(jes),  het grote (olie  en/of vastgoed -) geld nog niet heeft weten  binnen te dringen…..geen grote omkoopschandalen, niet  al die politieke  spelletjes op de achter/voorgrond. 


Helaas vrees ik met grote vrezen dat dit pittoreske plaatje vanaf heden tot het verleden behoort !!!


Dit even gezegd hebbende: Berend (& Peter !!!) hartelijk dank voor 'De Doorgeef Stick' !!!!


En dan nu nog even over mijzelf…. Gijs de Heus:


Momenteel speel ik al weer een paar jaar in Heren III. Maar hoe ben ik hier ook al weer gekomen ?!?!

Het was even graven in t geheugen, maar mijn turbulente hockeycarrière is begonnen toen ik op de middelbare school, RSG Wijdschild, mee naar de training werd gevraagd door een klasgenootje ….Het werd JB


Niet gehinderd door enig hockey technisch talent & inzicht heb ik een tijdje mee gedarteld met de mannen (toen nog met iets wat op een wasbordje leek) onder de bezielende leiding van Cees Fillekes (geloof ik; of was dat nou in JA …?) Ongeacht welk team het nou was; hij is degene geweest die mij & vele aanstormende talentjes met mij de kunst van het stoppen & slaan heeft bijgebracht door ons de bal, tot in den treuren, naar elkaar over te laten spelen; wat hebben wij hem toen vaak vervloekt….. maar nu plukken we er NOG steeds de vruchten van.


Over JA gesproken; JA1 was, via JA2, de volgende stap… ondertussen had ik hier & daar toch wel iets opgestoken; zowel op hockey technisch vlak als op t gezelligheidsvlak begon het hier eigenlijk ALLEMAAL; spelen in Topklasse, 2/3-daagse toernooien & natuurlijk de beruchte hockeyfeesten !!!


En dan…. Dan mag je mee met de grote mannen; Senioren: Heren II !!! Rijmoeders werden gereduceerd tot een noodzakelijk kwaad om, als dan echt moest omdat fietsen door t weer echt geen optie meer was, op de club te komen waar " de mannen” al met gemiddeld 10 auto’s met ronkende motoren op je stonden te wachten. (Rijmoeders/vaders; toch bedankt voor alle voorgaande jaren ?)


Na een aantal jaren met de mannen in HII zijn we dan toch aangekomen bij het hoogtepunt in m’n carrière. Mijn eerste (en zoals later zal blijken tot op heden m’n enige) kampioenschap: Rapid HII naar de reserve 2e klasse !!!! Euforisch waren we; the sky was the limit !!! Dat valt natuurlijk op bij de scouts van "Het vlaggenschip”. 


Uiteindelijk was het hoogst haalbare bereikt: H1 !! trots als een pauw natuurlijk en de eerder genoemde vaders & moeders waren opeens weer van harte welkom om hun kroost te zien schitteren (soms dan) op het hoofdveld. Jaren ging dit zo door totdat, van de een op de andere dag, iedereen van de tegenstanders ( A.K.A. " de wasbordjes”) opeens een heel stukje fitter & sneller bleek te zijn… Dit lag uiteraard niet aan ons; wij wisten ook niet hoe die gasten opeens zoveel sneller waren geworden?!?


Mooi moment om je toch maar weer terug te trekken naar HII. Hier heb ik nog lang met veel plezier, met uitzondering van een "red-de-club-door-met-je-ouwe-lijf-weer-in-H1-te-gaan-spelen” actie (Sorry TD; achteraf !! ), nog gehockeyd. Eigenlijk spelen we nog steeds in het oude, vertrouwde H2, maar heeft t beesie alleen een ander naampje gekregen: HIII


En weer is het tijd voor een debuut…. Na voorgaande & nog een aantal trainer/coach aanstellingen (MA1 & JC1+2 in 1995; heb t opgezocht !!) heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat, na een officiële unanieme stemming uiteraard, ik volgend seizoen in running ben voor een aanstelling als aanvoerder van het officieuze vlagenschip van Rapid: HIII. 


Vol spanning wacht ik af !!!


Ten slotte wil afsluiten met 2 wijsheden, 1 van de aanvoerder van de wintervriendjes; Cees Blankevoort & 1 van mijzelf:


1. Al het voorgaande was allemaal ter voorbereiding voor de winter vriendjes; Cees gefeliciteerd met De Doorgeef Stick. Ben benieuwd naar je verhaal.

2. Uiteindelijk gaat t maar om 1 ding; genieten met de mannen…. Dat is gelukt:


Sportieve groet,

Gijs de Heus (H3/HVB)




9 April 2014

 

Wat een eer Joost, hartelijk dank, ook namens mijn Phadur. Mijn carriere bij Rapid moet inderdaad zijn vlucht nog nemen maar ik ben hard op weg!!

Al bij mijn geboorte kreeg ik Rapid met de stick ingegoten.. Van de Heersers kreeg ik een custom made Rapid Shirt in mijn maat, van de toenmalige voorzitter een ROZE ministick, want een echte man kon ook roze hebben zei hij. Van Papa’s team kreeg ik een echte ministick. Van Dames 1 waar mijn mama in keepte een T-shirt met alle sponsors!! Dus Rapid was al vroeg in mijn leven.

Voordat ik bij de Benjamins begon was ik namelijk al mini van de week bij heren 1. Ik heb het T-shirt nog steeds! Want mijn vader staat er op, die moest toen invallen (twee generaties Vinckers in heren 1!) De handtekening van Timo miste want die had hij op mijn wang gezet. Pffffff En jij met je echte naam staat er ook groot op "Jan Joost”.

Daarna bij de Benjamins aan de slag, waar ik het ook met mijn hockeyvriendjes van nu, Gijs, Mas, Sil, Jonathan, Joris, Thijn en Jasper goed naar mijn zin had. Trainingen waren leuk, maar we speelden helaas geen echte wedstrijdjes ;-(

Mijn eerste toernooi was het Vrienden en familitoernooi met pasen. Dat was wel heel leuk, maar sommige teams waren wel heel fanatiek en soms speelden ze zelfs vals!! Daar hebben we met het buurt team niet gewonnen.

In de F-jes kregen we Frans Groeneveld en Danielle van Steenis als coach, daar leren we veel van!! Want op het Klompjes toernooi zijn we zelfs kampioen geworden. Ook op het lustrum toernooi toen we tegen de papa’s moesten waren we vet de beste.

In JE4 spelen we nog steeds goed samen want dat leren we op de trainingen op woensdag en vrijdag. Die zijn leuk, maar partijtjes zijn het leukst. We winnen bijna alles omdat we zo goed over spelen, we hebben dit jaar nog maar 1 of twee keer verloren!!

Verder hebben we ook coole feesten op de club!! De Valentinsdsico was leuk en Glow in de Dark was helemaal gaaf. Lekker springen en tikkertje spelen en cola kopen!

Omdat papa op zondag speelt en Siebren op funkey hockey zit zijn we nu ook vaak het hele weekeinde op Rapid. Vaak trek ik na papa’s wedstrijd zijn keepersspullen nog aan, die zijn dan wel net te groot. Ik weet nog niet waar ik uiteindelijk wil spelen want ik vind keepen super maar scoren helemaal!

Ik hoop ooit in heren 1 te gaan spelen, maar dat duurt nog wel even… Voor de volgende keer wil ik de doorgeefstick aan de nieuwe aanvoerder van Heren III Gijs de Heus geven (Peter bedankt voor de 5 euro!!).

 

groetjes Berend

Berend Vinckers (JE4)



 




13 Maart 2014


Ineens schoot het me te binnen, toen ik op een hockeyclub in Nijmegen stond; ik moet de doorgeefstick nog schrijven. Hoe kon ik zoiets belangrijks toch vergeten. Hierbij wil ik natuurlijk Maxim Houwink zeer hartelijk danken voor deze eer, het had echt niet gehoeven.


Iets schrijven over een leuke gebeurtenis die ik heb meegemaakt op Rapid. Iets van lang geleden misschien stond in de mail. Ik hockey al vanaf mijn 5e of 6e (daar zijn we het thuis niet over eens) bij de enige echte Gorinchemse Hockey Club Rapid Mills. De club waar ik in de benjamins begon en alle leeftijden heb doorlopen. Je kijkt als junior op tegen de spelers van Heren 1 en pielt net zo lang op het miniveld tot je eindelijk op zondag om 14.30 op veld 1 mag spelen. Met uiteraard de tweede helft richting het clubhuis. En dan is natuurlijk een schitterend moment dat je voor het eerst mag meedoen bij H1 (de eerste wedstrijd heb ik overigens alleen de warming-up meegedaan en ik kreeg niet eens een mini van de week 

t-shirt) en wanneer je er wekelijks speelt.


In het begin nog enthousiaste ouders als coaches, waaronder mijn vader, die zich veelal beperkte tot het enthousiasmeren van de groep en onze ogen enigszins op de bal gericht te houden, maar later in de jeugd coach Bart van den Reek die me toch al wat meer leerde van het hele spelletje en de basis legde voor mijn techniek. Weet niet of dit een compliment is voor Bart, maar zonder hem was het ongetwijfeld nog veel minder geweest! Samen met John Bakker, die ons later alleen coachte, hebben zij twee mij het meeste over het spelletje én over de teamsport geleerd. Door de goede trainingen en coaches die je door de jaren hebt gehad, kan je dan natuurlijk ook moeilijk nee zeggen als Boukje je vraagt of je niet eens een team wilt coachen. Hoewel ik op dat moment in Canada zat, kon ik dat alleen maar beantwoorden met een volmondig ja, wat leidde tot vier jaar lang van vrijdagavond tot zondagmiddag (of avond) op Rapid rond lopen om training te geven, te trainen, te coachen en te spelen. Ik heb het al die jaren ontzettend naar mijn zin gehad. Maar dan vooral, en dat kunnen waarschijnlijk alle jongens beamen, als coach. Training geven (en zelf trainen) waren niet mijn favoriete bezigheden. Maar de wedstrijden, op het veld en in de zaal, waren genieten; en natuurlijk de kampioenschappen! In die vier jaar heb ik ontzettend veel geleerd, misschien ik wel meer van alle jongens, dan andersom. Met alle spelers, en ouders, heb ik veel kunnen lachen. En misschien nog wel het hardst op het toernooi met JB1 in Alphen aan de Rijn!


Het hoogtepunt als speler is ongetwijfeld mijn tijd in Heren 1, in verschillende samenstellingen. In de eerste twee jaar tussen mijn veel oudere (en huidige) teamgenoten; de teamuitjes naar Noordwijk en Groningen waren een echte eyeopener voor een jong mannetje. Sportief was na twee jaar in de vierde klasse natuurlijk het kampioenschap onder John Bakker en Rob Bielschowsky, en met Martin de Ridder als trainer, het hoogtepunt. Juist na het meemaken van de degradatie was het ontzettend mooi om onderdeel te zijn van dat team.


Maar het absolute hoogtepunt van al die jaren rondlopen op Rapid? Moeilijk antwoord te geven. Je maakt kennis met ontzettend veel mensen en maakt vele vrienden door de jaren heen. Je leert verantwoordelijkheid te nemen door bijvoorbeeld te fluiten en training te geven. Samenwerken binnen en buiten het veld wordt er met de paplepel ingegoten. 


Mijn absolute hoogtepunt is daarom dat ik besloot mee te gaan met klasgenoot op de basisschool, Ewout Kuypers (zijn vader gaf benjamintraining), om te gaan hockeyen bij onze prachtige club en er tot op de dag van vandaag geen afstand van te kunnen (en hoeven) nemen. De club, vooral de mensen, hebben me ongelofelijk veel geleerd, geholpen en plezier gebracht. Iedereen die ook maar het kleinste steentje daaraan heeft bijgedragen ben ik ongelofelijk dankbaar. En vooral trots dat ik daarvan onderdeel van heb mogen uitmaken, mag uitmaken en hopelijk voorlopig ook nog wel even mag blijven uitmaken.


Hoewel ik nu studeer en woon in Nijmegen, kom ik nog graag terug voor de wedstrijd met de kameraden van Heren 3. De sportieve toekomst ligt achter ons (althans, ik spreek vooral voor mezelf nu als oude, grijzende man), daarom geef ik de doorgeefstick door aan iemand die nog een glansrijke toekomst voor zich heeft liggen. Tevens een van onze (weinig) trouwe supporters en zoon van onze senior (bijna 40 toch Jeroen?); Berend Vinckers!



Joost van der Geest (H3/HVB)







13 Februari 2014


Toen ik 7 was kreeg ik voor het eerst een stick in m'n handen geduwd door m'n vader. De hele familie hockeyde en dus ging ik ook. Ik begon in de JE4 en tot en met de C2 ben ik altijd gecoacht door mijn vader. Pas in de C begon ik het eigenlijk pas écht leuk te vinden. Tot die tijd had ik alleen nog nooit vast in een selectieteam gespeeld. Dat serieuze en felle geschreeuw vond ik maar niks. Zelfs nadat ik de selecties had gehaald, was ik nog heel lang aan het twijfelen. Uiteindelijk ben ik na veel overleg toch overgehaald en kwam ik in het team dat nu de A1 is. 

 

Dat was natuurlijk even wennen. Ineens begon ik écht te zweten en moest ik hárd gaan lopen. Ik kreeg ook voor het eerst een andere coach, Joost van der Geest. Dat was ook het moment dat ik van het middenveld naar de verdediging ben gegaan. Ik moest me erg aanpassen, maar gelukkig ging het best snel. We hadden een heel leuk team en we zijn een hele hechte groep geworden. Nu sta ik centraal achter en spelen we met het team in de subtop. 

 

Zoals ik al zei ben ik hockey de laatste tijd steeds leuker gaan vinden. Samen met Else Jacqueline ben ik ook gaan coachen. Iedere zaterdagochtend vroeg (soms zijn we ook iets later ;)) uit bed om met MD1 te winnen. Een hele vrolijke beestenboel, maar dat maakt het wel heel gezellig. Het leukste eraan vind ik het optrekken met ze en ze ook steeds beter zien worden. Dankzij het coachen, merk ik o.a. ook dat ik zelf ook wat handiger ben geworden en bewuster in het veld sta. 

 

Ook ben ik op zaterdag vaak aan het fluiten. Eigenlijk begonnen als een één-keer-nooit-meer dingetje, ben ik er toch steeds beter in geworden. Mijn eerste wedstrijd was ik heel gespannen en ik bakte er ook vrij weinig van. Langzaam ben ik het toch leuker gaan vinden en hogerop gekomen. Met zelf spelen en coachen erbij ben ik dus vrij druk. 

 

Toch was ik in het begin dus helemaal niet zo'n freak. Hoe het dan allemaal zo gekomen is? Het gebeurde, niet heel gek, op Rapid, toen ik training aan het geven was. Ik deed een oefening voor waarbij je een trucje moest doen en vervolgens op doel moest schieten. Toevallig bleef de bal perfect in m'n krul hangen toen ik om de pionnen heen draaide en tot mijn eigen verbazing schoot ik de bal zonder klaarleggen meteen in de kruising. Nog half perplex draaide ik mezelf om en de kinderen keken me vol bewondering aan. Even was het stil. Totdat een van de kindjes plotseling vroeg: "Maxim, waarom hockey jij nog bij Rapid?". 

 

Die vraag zag ik natuurlijk niet aankomen. Toch heeft die vraag mij wel gestimuleerd. Na lang nadenken weet ik nu dat ik na Rapid sowieso door wil gaan met sport en daarom ben ik druk op zoek naar een sport-studie. Ik ben dan ook blij dat ik toen ben overgehaald om bij het team te spelen met Joost van der Geest als coach. Aan hem wil ik dan ook graag de Doorgeefstick geven!



Maxim Houwink (JA1)

 







28 November 2013

Blij verrast was ik toen Timo mij meldde dat ik de doorgeefstick zou krijgen. Wat moet ik hier in zetten, was mijn eerste vraag. Nou, achteraf is het hartstikke leuk om te doen,  en kunnen jullie lezen wat mij bezig houdt op Rapid.

Allereerst zou ik mijzelf even voorstellen, ik ben Joëlle Sevenhuysen, 16 jaar en speel in MB1. Vanaf mijn 7e ben ik gaan hockeyen bij Rapid. Voornamelijk omdat mijn vriendinnen destijds ook hockeyden.  Daarnaast wilde ik op een teamsport. Mijn ouders hebben nooit gehockeyd, maar mijn vader is wel een tijdje mijn coach geweest in de jongste jeugd.

Eenmaal in de 8-tallen is Ton de Boon mijn coach geworden, en die heeft onze huidige lichting al die jaren bij elkaar gehouden, en opgeleid. Toen wij met het team naar de B-categorie gingen,  stopte Ton met coachen, en heeft Fedde Grunstra het overgenomen. In de afgelopen 5 jaar ben ik dan ook 4x kampioen geworden. Telkens in de eerste klasse. 

Dit seizoen wilden we met het team dan ook beslist hoger spelen dan 1e klasse. Dat dit uiteindelijk ook gelukt is, is echt geweldig. Vooral omdat we nu als team echt verder kunnen groeien. Het grootste verschil tussen de Topklasse en de 1e klasse is dan ook wel, dat je heel weinig kansen krijgt, en deze dan ook allemaal moeten zitten, wil je een wedstrijd winnen. In de voorhoede van MB1 probeer ik mijn steentje bij te dragen, om dit elke week weer voor elkaar te krijgen. Tot op heden lukt dit best aardig, want bij het schrijven van dit stuk, staan we bovenaan in de topklasse.

Naast MB1 speel ik ook af en toe mee in Dames 1. Zo heb ik op 14-jarige leeftijd mijn debuut al gemaakt in dit team. In deze eerste wedstrijd werd ik er ook meteen uitgestuurd met een gele kaart. Achteraf gezien heb ik hier veel van geleerd, want ik ben het afgelopen jaar een stuk rustiger geworden in het veld. Als ik met Dames 1 meespeel ben ik altijd wel wat zenuwachtiger dan bij mijn eigen team, maar eenmaal in het veld krijg ik een vrije rol van de coach, waardoor ik makkelijk in mijn spel kan komen. Daarbij vind ik het een enorm compliment dat ik regelmatig mag meespelen. 

Als ik terug kijk op de afgelopen jaren, dan zijn er 2 wedstrijden die me echt bij zijn gebleven. Allebei nog kort geleden, maar mede door het (positieve) resultaat, zijn dit toch de mooiste sportmomenten. Dit zijn de wedstrijden uit tegen Westland en uit tegen Roomburg. 

Uit bij Westland moesten we de Topklasse veilig stellen. We stonden vooraf 1e in de poule, en Westland stond 2e. Ons doelsaldo was net iets beter. Op deze wedstrijd stond veel spanning bij het team, iedereen was zenuwachtig. Eenmaal begonnen aan de wedstrijd bleek dat we nergens bang voor hoefden te zijn. We waren zelfs de gehele 1e helft beter. Uit een strafcorner scoorde ik zelfs de 1-0. Helaas werd deze wedstrijd vooral bepaald door de arbitrage die ons wel 20 strafcorners tegen gaven. Dit zorgde voor veel frustratie binnen ons team. 

En we kwamen dan ook uit een strafcorner 5 minuten voor tijd, 2-1 achter.. Weg Topklasse dacht iedereen.. Behalve wij, want we wisten dat dit kon gebeuren, en waren dus voorbereid op deze situatie. Met de moed der wanhoop viel de bal nog één keer goed, waarna een strafbal volgde. Britt maakte deze koelbloedig af, en met nog enkele seconden te spelen, wisten wij het zeker; We gaan naar de topklasse!

Dat er zoveel supporters vanuit Gorinchem de moeite hadden genomen om naar Naaldwijk te komen, was voor ons echt fantastisch. Dit heeft ons er uiteindelijk doorheen geholpen. 

Maar dan, dan zit je in de topklasse. En moet je ook nog eens uit tegen Roomburg (Vooraf op papier de sterkste) starten. Bang voor een forse nederlaag gingen we richting Leiden. 

Iedereen was nog zenuwachtiger dan voor de wedstrijd tegen Westland. Wat er vanaf het eerste fluitsignaal gebeurde was iets wat nooit verwacht hadden. We bleken sterker te zijn dan onze tegenstander,  dus we zijn echt goed genoeg voor deze klasse, was de gedachte in het veld. Na 15 minuten stonden we 3-0 voor. Vlak voor rust de 3-1, en na rust was het billen knijpen. Kans op kans, maar de verdediging hield stand.  Tijdens de wedstrijd vielen er ook nog eens 4 speelsters geblesseerd uit. Met 10 man en standaard 1 speelster met pijntjes in het veld, hebben we op wilskracht onze tegenstander afgetroefd. Want aan het einde van de wedstrijd stond er 1-8 op het scorebord. Een absolute teamprestatie! En bovenal, zoals wij dat noemen; killersmentaliteit! 10 kansen, 8 goals. Dat maak je niet vaak mee.

Het leukste van dit hele verhaal is dan toch wel, dat er maar weinig mensen op Rapid waren die in ons geloofden. Het geloof om de topklasse te bereiken was in ons team altijd aanwezig. 

Zelfs nadat we geplaatst waren voor deze poule, had men weinig verwachtingen van ons. Maar nu, na een paar wedstrijden hoor je veel mensen op de club over wat wij bereiken de laatste weken. Dat geeft mij en het team ontzettend veel drive om nog verder te komen! Wie weet eindigen we dan in mei 2014 weer in de sloot?

Verdere doelen voor mijzelf zijn; over 2 jaar in Dames 1 spelen, trainster worden komend jaar, en mogelijk over een aantal jaren misschien wel coach worden van een team. In ieder geval kan ik wel zeggen, dat ik de komende jaren lekker bij Rapid blijf spelen! Daar is het té gezellig voor, en zeker nu we met het team steeds meer bereiken, is er nog voldoende uitdaging.

Ik wil de doorgeefstick graag geven aan Maxim Houwink uit JA1


Joëlle Sevenhuysen (MB1)





7 November 2013

Natuurlijk ben ik veel te laat begonnen aan het schrijven van het stukje voor de DOORGEEFSTICK! Intens geluk schoot door mijn lichaam toen ik te horen kreeg dat deze stick bij mij was afgeleverd door Michelle. Waarvoor natuurlijk mijn hartelijke dank.

Ik ben Timo Hendriks, speler bij Heren 1. Ik Hockey nu al 15 jaar, waarvan alle jaren bij Rapid. Vanaf de B-leeftijd ben ik begonnen met trainingen geven. Toen nog 1 training in de week, inmiddels is dit aantal opgevoerd tot 6 trainingen in de week. Hierdoor ben ik bijna dagelijks op de club te vinden. Over het algemeen bevalt mij dit prima, ik denk dat je wel kunt zeggen dat ik een clubmens ben.

Sinds ik vast bij Heren 1 speel, zijn we bezig om een hoger niveau te gaan spelen. Dit is de afgelopen jaren aardig gelukt. We zijn gepromoveerd en draaien goed mee in de derde klasse. Ik denk dat Heren 1 een goede mix is van jonge en oude spelers. We hebben veel aanstormende talenten uit de A waarvan we ieder weekend dankbaar gebruik maken. Daarnaast hebben we een aantal spelers die meer ervaring hebben en die nog altijd van vaste waarde zijn voor het team. Het is mooi om te zien hoe de neuzen toch veelal dezelfde kant op staan. Of je nu 32 bent en 2 kinderen hebt, of 19 en aan het studeren, op zondag telt er maar 1 ding: resultaat!

Natuurlijk is dit niet vanzelf zo gekomen. Het is allemaal 4 seizoenen geleden begonnen. Heren 1 viel uit elkaar en we zijn het seizoen gestart met ongeveer 8 spelers. Ik was een van deze 8 spelers. Iedere week was het een ware struggle om überhaupt 11 spelers bij elkaar te krijgen, zeker met uitwedstrijden. Toch hebben we het gepresteerd om bovenin de 4e klasse te eindigen. Weliswaar niet gepromoveerd, maar toch geen gekke prestatie gezien de omstandigheden. Het seizoen daarop is er veel veranderd. Zowel in de samenstelling als in de mindset tijdens het spelletje. Dit seizoen wisten we ook te promoveren. Als kers op de taart een klinkende 12-0 overwinning in onze laatste wedstrijd, en een prachtig feestje achteraf. Loon na hard werken? Ja, zo voelde het voor mij wel.

Het seizoen daarop was de doelstelling: "handhaven in de derde klasse". Ik weet nog dat ik ontzettend nerveus was de eerste wedstrijd van dit nieuwe seizoen. Zou het nou echt heel anders zijn dan in de vierde klasse? De eerste wedstrijd was tegen Prinsenbeek. Ik weet nog dat zij een soort codetaal hadden. Ze riepen een kleur en dat bepaalde dan hun speelstijl. Zeer indrukwekkend, dat wel. Toch hebben we de eerste wedstrijd met 3-5 gewonnen. De score ging gelijk op, maar in deze wedstrijd toonden wij onze veerkracht. In dit seizoen zijn we als 5e geëindigd, waarmee de doelstelling dus was behaald.

Het huidige seizoen hebben we ook al een aantal keer onze veerkracht laten zien. Echter bij de uitwedstrijd bij Drunen kwam deze het beste tot uiting. De eerste helft werden we volledig weggespeeld. In de eerste helft stond er een 5-1 achterstand op het scorebord. Het leek erop dat we er, net als het seizoen ervoor, met 8-2 vanaf gestuurd werden. Echter werd er in de rust een knop omgezet. Sjoerd van den Wijngaarden had een mooie speech langs de kant verzonnen en hij zorgde er ook voor dat er inderdaad op een andere manier gedacht werd over deze 1-5 achterstand. Door pure vechtlust en een goede strafcorner kregen we het voor elkaar om toch met 5-5 van het veld te stappen. Dat voelde natuurlijk als een overwinning!

Ik vind het ontzettend leuk om deel te zijn van dit team. We hockeyen erg leuk met zijn allen en buiten het hockeyen om is het ook altijd erg gezellig. Maar aan wie moet ik nu de doorgeefstick geven? Ik heb het mijn teamgenoten gevraagd en wij kwamen tot de conclusie dat Joëlle Sevenhuysen uit MB1 de doorgeefstick krijgt!

HECHTTEAM!

Timo Hendriks (Heren 1)





10 Oktober 2013

Aan mij dit keer de eer (dank aan Judith) om een stuk te schrijven voor de nieuwsbrief!

De meeste mensen die mij kennen, zullen mij, Michelle van Geest, niet anders kennen als de keepster van Dames 1. Wat velen dan misschien weer niet weten is dat mijn wervelende hockeygeschiedenis niet is begonnen bij Rapid, maar bij HC Souburgh in Alblasserdam. Daar begon ik op mijn 9elevensjaar als (vaak) scorende spits en in de B-jeugd ben ik voor vast gaan keepen. Niet alleen omdat ik het aardig goed bleek te kunnen, maar omdat ik het ook nog eens heel leuk vond!

Na twee seizoenen te hebben meegedraaid in de voorselectie van Dames 1 bij HC Souburgh (2e klasse) werd ik ongelukkigerwijs geplaatst in Dames 3 (5e klasse reserve), waarna ik heb besloten een andere club met meer speluitdaging te gaan zoeken.

Het leek mij een goed idee om eens een kijkje te gaan nemen bij GHC Rapid! Ik trainde mee met een leuk team van Rapid: Dames 2, die voor het seizoen 2007-2008 een keepster zochten. Het nauwlettende oog van de toenmalige voorzitter Erik van Gulik zorgde er echter voor dat ik al gauw in contact werd gebracht met Dames 1. Hij heeft mij geïntroduceerd bij Dames 1, die ook verlegen bleek te zitten om een keepster. Min of meer werd de beslissing om te kiezen voor Rapid en Dames 1 al door Erik gemaakt, die zo'n beetje mijn keepers-outfit al compleet had besteld, nog voor ik "ja" had kunnen zeggen. Geweldig warm welkom bij een leuk team en op een leuke vereniging.

En zo geschiedde, zullen we maar zeggen! Een paar weken later stond ik onder de lat het doel te verdedigen bij een fantastisch jong, gemotiveerd en vooral gezellig team. Dat eerste seizoen liep heel goed voor Dames 1 en mij (ik zal de belangrijke strafbal die ik in dat seizoen stopte nooit vergeten, samen met mij een aantal teamgenoten ook!).  We hebben toen verschrikkelijk ons best gedaan en daarmee verdiend kunnen promoveren naar de 3e klasse. Heel veel beter had ik mijn eerste seizoen bij Rapid niet kunnen afsluiten.

En vele leuke seizoenen met geweldige meiden zijn tot nu toe het gevolg! Als ik terugkijk naar de zeven (time flies when you're having fun) seizoenen die ik nu heb meegemaakt op Rapid, staat dat vooral in het teken van prestatie en de mix met gezelligheid. Van promotie, A & B-toernooien begeleiden, naar goed foute hockeyfeestjes, iets uit de hand gelopen verjaardagsfeestjes in Gorinchem, teamweekenden in uithoeken van Nederland en hopelijk dit jaar een kampioenschap(?)! Wie zal het zeggen? Ik kan niet in de glazen bol kijken, maar wat ik wel weet, is dat ik voorlopig nog wel op Rapid rondloop! 

Ik geef De Doorgeefstick aan Timo Hendriks, speler Heren 1

Michelle van Geest (Dames 1)





12 September 2013

Op het lustrum eindfeest kwam Ton (de Boon) naar me toe, met de mededeling dat hij "iets voor me had". Nieuwsgierig als ik ben, probeerde ik hem uit te horen, maar hij hield zijn lippen stijf op elkaar. Hij zei dat ik het leuk zou vinden, althans, dat hoopte hij. Vol verwarring en twijfel heb ik er mijn hoofd over gebroken. Wat zou hij bedoelen? Niet lang erna zag ik zijn verhaal in de nieuwsbrief staan, met als laatste regel: Ik geef de doorgeefstick door aan: Judith van der Sande. EINDELIJK wist ik wat hij bedoelde op het eindfeest. Dit was hetgeen waar ik zo nieuwsgierig naar was geweest!

 

Tja, en nu? Een gebeurtenis, een teamuitje, iets van lang geleden, leuke uitspraken langs de lijn; het maakt niet uit wat, als het stukje maar "iets met Rapid" te maken heeft. Dat is wat er van een stukje voor de doorgeefstick verwacht wordt.

 

Ik ben op mijn 17de begonnen en heb inmiddels al even de veterinnen leeftijd, dus ik hockey al enige tijd. Zodoende heb ik wel van alles meegemaakt; natuurlijk hockeyen en gezelligheid, daarnaast een aantal jaar feco-lid, TC-lid, coachen en trainen.

 

De rode draad al die jaren is eigenlijk de gezelligheid en betrokkenheid van mijn team geweest. Ik heb één jaar bij de junioren (in Meisjes A2) gehockeyd en daarna kwam ik in dames 2 terecht, als jongste officiële lid van het team. Nou ja, we hadden te weinig speelsters, dus werden we aangevuld met meisjes B. Marjan de Ridder was onze coach en de coach van meisjes B. Dus die meiden dubbelden elke week. De jaren verstreken; Er kwamen mensen bij, gingen mensen weg, maar altijd waren we dames 2. Tot afgelopen jaar. Opeens was er besloten dat we dames 3 werden. Een grote schok!!! Gelukkig zijn we inmiddels weer gewoon, vertrouwd, dames 2. J

Hét team dat op zondag inspringt als de bardienst niet is komen opdagen, wat veegt als het team dat moet vegen afhaakt, het team wat liever niet fluit (tja, wij hebben andere kwaliteiten), het team dat tot twee keer toe de bonte avond won (en één keer tweede werd) en een gezelligheidsteam. Samen nog een drankje doen na de wedstrijd en samen andere teams aanmoedigen.

 

De jongste in het team is achttien jaar, de oudste heeft al enige tijd veterinnen leeftijd en verder van alles ertussen. Jonge meiden die bij ons team geplaatst worden; "Die willen niet bij die ouwe dames". Maar uiteindelijk blijkt het toch gezellig te zijn en willen ze niet meer weg.

 

De eerste, twee en derde helft zijn allemaal even belangrijk. Net als samen carnavallen, het Bierfest, de team bbq of  de bonte avond. Tuurlijk is er wel eens wat onenigheid (we zijn en blijven een groep vrouwen) maar uiteindelijk blijft het ons team, ons dames 2 bij ons cluppie Rapid.

 

Ik geef De Doorgeefstick aan Michelle van Geest, keepster van Dames 1.


Judith van der Sande (Dames 2)

 




26 Juni 2013

Rein, dank voor de doorgeefstick. Ik zal proberen in het kort (?) mijn hockeyverleden bij Rapid samen te vatten. Die begon pas laat nl op leeftijd 16. Dit is natuurlijk veel te laat om nog een hele goede techniek te ontwikkelen. Komend uit een voetbalfamilie had ik wel een paar jaar gevoetbald, maar was daar op mijn 11e of 12e al weer meegestopt.

Door 2 klasgenoten van Merewade Wijdschild werd ik enthousiast gemaakt en debuteerde ik direct in JA1 (er was nog geen JA2!). Ik scoorde gelijk en ook de sfeer bij Rapid beviel gelijk heel goed.  Het Rapid complex was toen nog naast de Purac.

We trainden toen nog maar 1 keer, maar ik was met een aantal anderen natuurlijk veel vaker op en om het hockeyveld te vinden.

Omdat ik fanatiek was en (vooral) hard kon lopen ging het daarna snel. In mijn 2e jr werd ik gevraagd om in H2 in te vallen (ze zaten erg omhoog). Hoewel ik (bijna) nooit ziek ben, was ik dat toen wel. Vrijdag koorts. Ouders die me verboden om te hockeyen en dokter Bloembergen inschakelden. Na wat gepeins gaf hij mijn ouders gelijk en verbood me om die zaterdag (EN ZONDAG!) te hockeyen. Zondag ging het alweer een stuk beter en ging ik natuurlijk toch kijken. Tot mijn grote verbazing zag ik een oudere grijze man die als invaller meedeed en eigenlijk heel goed kon hockeyen.  Dit bleek mijn huisarts, dokter Bloembergen, te zijn. Het speelverbod wat hij me die vrijdag oplegde kwam gelijk in een heel ander daglicht te staan. We hebben er daarna natuurlijk hartelijk om gelachen. Daarna heb ik nog jaren met alle 3 zijn zoons gehockeyd.

In mijn 1e seniorenjaar werd ik na 2 wedstrijden H3 aan H2 toegevoegd dat voor hoofdzakelijk uit (voor mij toen) "oude" mannen bestond van tegen de 30 jr.

Naast het hockey was ik toen ook al actief buiten het veld. In de kantinecommissie en met hand- en spandiensten rondom het veld, waarvoor voorzitter Hans de Bie mij altijd wist te vinden.

Na 1 jr. H2 volgde (door blessures) de overstap na H1. Allereerst op een veilige linksbuitenplaats (omdat ik hard kon lopen), maar al snel naar de rechtsachterpositie.

Het waren zowel in als buiten het veld 13 mooie jaren in H1, met als hoogtepunt de promotie naar de 1e klasse (toen nog direct onder de hoofdklasse).  Hans de Bie, Rob Struik en Martin de Ridder maakten daar toen ook deel van uit.

Dieptepunt was de degradatie naar de 3e klasse alweer jaren later, waar we tot op heden niet meer boven uit zijn gekomen. Gelukkig gaat het momenteel met H1 weer een stuk beter en kunnen "de oudjes" hier vanaf de kant weer van genieten. Wie weet weer een 2e klasseschap??

Als speler van H1 ging je (toen natuurlijk nog onbezoldigd) natuurlijk ook coachen. 

Dat werd 3 jr. Opeenvolgend JA1 en enkele jaren later nog een jaar. Ook dit was een mooie tijd met kampioenschappen en feestjes. Het coachen van Meisjes-en Damesteams liet ik toen aan anderen over  Al met al waren het fantastische jaren met heel veel plezier in, maar ook buiten het veld. Jaren die ik niet had willen missen.

Na de H1-periode volgden ca. 8 jaren in H2 als aanvoerder/coach, om vervolgens als 39-jarige definitief de overstap naar de Veteranen te maken. De eerste jaren werd er nog veel "gedubbeld" en promoveerden we naar de overgangsklasse.

Na 2 lustrumcommissies en TC-lid voor de senioren werd het tijd om een jaartje niets te doen dan alleen hockeyen (dacht ik). Dochter Myrthe ging toen echter wel hockeyen en voor ik het wist ging ik dan toch een meidenteam coachen.  Van de F-jes tot en met de C1 heb ik 7 jaar "de meiden" gecoacht. Eerst met Marcel Herrewijn en het laatste jaar alleen. Van te voren had ik niet kunnen denken dat ik daar zoveel plezier aan zou beleven.  Vorig jaar heb ik ook deze periode met (wederom) een kampioenschap af mogen sluiten.

Het afgelopen jaar geen TC-lid meer, geen coach meer en ook geen aanvoerder meer.  Toch was het ook weer een  hectisch seizoen met veel gezelligheid. Dit ook mede door het fantastisch geregelde lustrum (hulde!) en een behaald kampioenschap.

De laatste jaren met het ouder worden van het team op een lager niveau geacteerd (2e-kl), maar na het behaalde kampioenschap enkele weken terug ga ik het toch nog een jaartje met Vet. A in de 1e-klasse proberen.

Ik geef De Doorgeefstick graag door aan Judith van der Sande, speelster van Dames 3.

Ton de Boon (Heren Veteranen A)






26 April 2013

"Stick aan de grond ! ......"
 
Een ieder die naar een hockeywedstrijd van beginnende clubleden kijkt kent de kreet "stick aan de grond". Een ieder die zelf binnen de lijnen het spel heeft gespeeld, weet hoe belangrijk dit is. Zo ook uw voorzitter.
 
Nu mij de eer te beurt valt via een leuk initiatief de 'doorgeefstick', u iets te mogen vertellen uit mijn  'roemruchte' hockeyverleden zal ik u uitleggen hoe dit zo gekomen is.
Als ouder overkwam het mij op een sportvereniging terecht te komen, die weliswaar als leuk aangeschreven staat, maar waar men een spel met een bal speelt dat mij onbekend was. Binnen enkele weken is echter duidelijk dat je, via je kind bij de jongste jeugd, betrokken raakt bij meer en meer zaken binnen de club.

Leuk inderdaad. Als je, na goed je best te hebben gedaan, het uiteindelijk brengt tot voorzitter van de club, denk je: ik het beleid, mijn kinderen de sport.
Jammer dan!

Vanuit de zeer vriendelijke clubleden die ik op zondag leerde kennen kwamen steeds vaker de geluiden dat een voorzitter toch minstens één wedstrijd gespeeld moest hebben (dat u het maar weet voor uw CV). Na lange tijd van afhouden, kwam er een wedstrijd in Zoetemeer en ik mocht mee met Veteranen L. Welnu, ik hoefde zo ver weg niet bang te zijn voor veel Rapid-publiek, mijn kinderen zouden hooguit van de partij kunnen zijn. Het team bevatte verder het halve Beatrix-ziekenhuis aan specialismen, dus mijn hart en wat al niet meer, werd goed bewaakt. "OK, ik doe mee", zei ik. Het was een fantastische ervaring, ECHT, aleen dat Befehl-achtige geschreeuw van mijn team genoten: "stick aan de grond" heb ik tot de dag van vandaag niet kunnen verwerken. Stelletje......
 
Na de wedstrijd (die zoals het hoort) drie helften duurde, kreeg ik te horen ook de week daarop mee te mogen spelen. "wat een een eer"zei ik nog. Voordat we in Gorkum terug waren, wist de halve club dat ik een week later tijden de THUIS-wedstrijd weer mee zou spelen.
 
Ik had de hele week nergens last van en maakte me ook weinig zorgen, todat ik die zondag het veld op liep (veld 1 nota bene), ik voornemens was mijn "stick aan de grond" te houden en wellicht stiekem op een doelpunt hoopte. Kortom: zoals ieder welspelend lid bij Rapid het veld op hoort te gaan......
Jammer, ik was nog geen 20 meter op het veld, schoot er achter in beide benen een enorme spierverkramping. Niemand van de Beatrixhuisteamgenoten kon iets voor me doen. Ik zat langs de lijn. Het was niet anders, maar mijn wraakgevoelens kwamen boven. Ik zou niet op deze manier mijn hockeycarriere laten eindigen. Ik moest en zou nog een wedstrijd spelen, hoe dan ook.
 
De jongensdroom kwam uit. Ik wist inmiddels waarom wij na veteranen A bij Rapid geen veteranen B,C, etc hadden, tot aan de L. Al mijn 50+ teamgenoten vonden het goed dat ik me zou bewegen bij de 2de paal. Maar..wel..."stick aan de grond".
 
Zo gezegd zo gedaan. En warempel, in de tweede helft kwam de bal van links de cirkel binnen, ik moest me haasten om op tijd te zijn, de verdediging liet de bal lopen, ik stond met mijn stick aan de grond bij de tweede paal en....u begrijpt het, de keeper was KANSLOOS! Wat een doelpunt! in een thuiswedstrijd! In het doel voor het terras! Kon het mooier voor een voorzitter? Nee inderdaad, bij veteranen L loop je niet juichend terug naar de middenlijn, maar zo voelde het wel. Dank jongens, het was een fantastische "roemruchte" tijd! Mede daar ik nu rond de velden loop en (kleine) kinderen een doelpunt zie maken en juichend terug zie rennen naar de middenlijn. Dan denk ik nu: ik weet wat je voelt. Daarom kan ik ook iedere ouder langs de kant aanraden mee te komen hockeyen. Gewoon DOEN en ......stick aan de grond!
 
Tot slot nog even dit: enkele van de spelers van toen, spelen nu nog bij het veteranenteam dat dit jaar wellicht kampioen wordt. Maar goed dat ik het een keer heb voorgedaan, maar .....ook daar ben je voorzitter voor!
 
Ik geef  De Doorgeefstick door aan Ton de Boon, speler veteranen A, toekomstig speler L. ;)

Rein Killian (Voorzitter)